Στην πρακτική της γιόγκα, η ισορροπία μάς φέρνει συχνά αντιμέτωπους με την ανάγκη μας να έχουμε τον έλεγχο. Θέλουμε να σταθούμε σταθερά, να μην ταλαντευτούμε, να μη χάσουμε τη θέση μας. Όταν το σώμα κινείται, προσπαθούμε αμέσως να διορθώσουμε την κίνηση, σαν να είναι κάτι που πρέπει να αποφύγουμε.
Αν όμως παρατηρήσουμε λίγο πιο προσεκτικά, θα δούμε ότι η ισορροπία δεν προκύπτει από την πλήρη ακινησία. Το σώμα κάνει συνεχώς μικρές προσαρμογές. Το κέντρο βάρους μετακινείται, οι μύες συνεργάζονται, η αναπνοή συνεχίζεται. Η σταθερότητα είναι μια διαρκής διαδικασία ανταπόκρισης, όχι μια κατάσταση στην οποία τίποτα δεν αλλάζει.
Πόσο διαφορετικά θα αντιμετωπίζαμε, άραγε, τις δυσκολίες μας αν δεν θεωρούσαμε κάθε αμφιβολία, κάθε μετακίνηση ή κάθε απώλεια ισορροπίας ένδειξη ότι κάτι δεν πηγαίνει καλά;
Στην καθημερινότητα, συχνά αναζητούμε τη σταθερότητα μέσα από όσα μπορούμε να προβλέψουμε και να ελέγξουμε. Δημιουργούμε συνήθειες, οργανώνουμε τον χρόνο μας, προσπαθούμε να διατηρούμε τις συνθήκες όπως τις γνωρίζουμε. Όταν όμως κάτι αλλάζει, μπορεί να αισθανθούμε ότι χάνουμε το έδαφος κάτω από τα πόδια μας. Ίσως επειδή έχουμε συνδέσει την ασφάλεια με την απουσία αβεβαιότητας.
Η πρακτική της ισορροπίας μάς προσκαλεί να εξετάσουμε μια διαφορετική δυνατότητα: να παραμένουμε σταθεροί χωρίς να χρειάζεται να ακινητοποιήσουμε τα πάντα γύρω μας.
Να μπορούμε να προσαρμοζόμαστε χωρίς να χάνουμε εντελώς τον προσανατολισμό μας. Να αναγνωρίζουμε πότε χρειάζεται προσπάθεια και πότε η υπερβολική προσπάθεια μάς απομακρύνει από αυτό που επιδιώκουμε. Να δεχόμαστε ότι κάποιες στιγμές θα κλονιστούμε, χωρίς να μετατρέπουμε κάθε κλονισμό σε αποτυχία.
Ίσως η πραγματική σταθερότητα να μην βρίσκεται στην ικανότητά μας να μην πέφτουμε ποτέ, αλλά στον τρόπο που συναντάμε τον εαυτό μας κάθε φορά που χάνουμε την ισορροπία μας.
Αυτή την εβδομάδα, μπορούμε να παρατηρήσουμε τι συμβαίνει μέσα μας όταν κάτι δεν πηγαίνει όπως το περιμέναμε. Πόσο γρήγορα αντιδρούμε; Πόσο σφιγγόμαστε στην προσπάθεια να επαναφέρουμε τα πράγματα στην προηγούμενη θέση τους; Και μπορούμε, έστω για λίγο, να παραμείνουμε με αυτό που συμβαίνει, πριν βιαστούμε να το διορθώσουμε;
Στο στρώμα, κάθε ταλάντευση γίνεται μια ευκαιρία να εξασκηθούμε σε αυτή τη στάση. Όχι να αποφύγουμε την αστάθεια, αλλά να μάθουμε να κινούμαστε μέσα σε αυτήν με περισσότερη επίγνωση.
Γιατί η ζωή δεν μας ζητά να στεκόμαστε πάντα ακλόνητοι. Μας ζητά να βρίσκουμε τον τρόπο να συνεχίζουμε, ακόμη κι όταν το έδαφος αλλάζει.